یواشکی های من

نام دیگر مرگ؛ زیستن در میان‌کسانی ست که رنج تو را کوچک می شمارند!

چرا  این دو روز نوشته های توی گشت و گذار انقدر چرت شدن؟اون اولا نویسنده ها چیزای خیلی بهتر مینوشتن. ماها که بلد نیستیم نوشته های بلند بنویسیم دلمون به اونا خوش بود ولی الان کسی نمینویسه؟ شایدم من تایم خوبی آنلاین نمیشم🥲

این مفهوم خانواده هم چیز عجیبیه، روان آدم رو میریزن تو چرخ‌گوشت، چرخ می‌کنن، ولی بازم آدم دوسشون داره و از ناراحتیشون داغون میشه

حق با ونگوگ بود غم برای همیشه باقی‌ست.

من بسیار آدم " پیام نداد حتما نمیخواد در ارتباط باشیم، پس منم مزاحمش نمیشم" ای هستم.

‏بعد از این جریانا باید باقی عمرم رو به تراپی و برگردوندن عفت کلامم اختصاص بدم.

لازم نیست رو محتوای آزاردهنده کلیک کنیم. داریم محتوای آزاردهنده رو زندگی میکنیم.

بچه ها کسی میدونه اصلا این سیم کارت سفید چیه؟ همه اینو میگن؟ اونو فقط در اختیار ارگان های خاص میزارن یا مردم عادی هم میتونن تهیه ش کنن؟ هزینه اینترنتش گرونه یا نه؟ کسی که سیم سفید داره ایا توسط دولت تمام فعالیت های مجازیش قابل رصده؟

امروز شنیدم میگفتن سیم کارت سفید قیمتش دومیلیونه! من خیلی برام عجیب بود مگه قابل فروشه؟ من فک کردم به اعضای ارگان های خاص میدنش فقط

روزهای زیادی هست که آدم نمی‌دونه به کدوم اتفاق باید دل‌خوش کنه و به سمت کدوم نور دست دراز کنه و از چی حال خوب رو بیرون بکشه. یه وقتا همه چیز تاریکی مطلقه، پوچه سیاهه.

به گقته تراپیستم زیاد آهنگ غمگین توی پلی لیستم نگه نمیدارم و الان اونقدر دلم پره که با هر آهنگی که ریتم آرومی داره میزنم زیر گریه، نیاز شدید دارم به یه آهنگ فوق غمگین تا با تمام وجودم اشک بریزم بلکه سبک شم از این بغضی که خفم کرده